سخنرانی مهستی شاهرخی در مورد "سنگسار" را در اینجا بشنوید

حالا از "شبان نیکو" و "شالی به درازای جاده ابریشم" پرم، اما این سطور  تنها حسم نسبت به کتاب است . در سراسر کتاب با زنانی مواجه بودم تنها و خسته از سنت و از غربت. زنان تنهایی که مثل خزه سنگ، به اولین مردی که موج؛ آنها را رسانده می چسبند و همه چیز را در طبق اخلاص می بخشند و باز آنچه می یابند، ته مانده دست خورده دیگران است که با حقارت، و هر بار با روشی دیگر به آنها داده می شود، تا آخرین ته مانده قدرت و غرور را نیز از آنان بگیرد و زنان تسلیم، قانع و سر به راه را در ته مطبخ؛ اسیر خیالی دور کند که به مرور جز افسردگی، حقارت و نازیبایی ازآنها چیزی به جا نمی گذارد.

 
آقای وثوقی، بهروز عزیز این سومین نامه ایست که برایت می نویسم:

نوشتم "آقای وثوقی" چون شما را هیچ نمی شناسم و نوشتم "بهروز عزیز" چون از وقتی یادم می آید ترا می شناسم. درست یک وجب بودم و رفته بودم سینما و تو بزرگترین و قوی ترین آدم دنیا بودی. تمام عرض و طول پرده را فتح کرده بودی و گسترده بودی خود را بر پهنه ی بیکران سینما. همه ی عضلات سر و صورت و دست و شانه هایت را می شناسم. نگاهت را می شناسم پرش ریز زیر چشمهایت را می شناسم. دستهایت! نحوه ی کبریت کشیدنت! صدایت؟ صدا؟ صدا صدای خودت بود و در ذهنم حک شده است. چشم بسته ترا از صدایت هم می شناسم. ترا بهتر از پدرم و بیشتر از هر مردی در زندگیم، از همان اول می شناسم و بارها و بارها دیده ام.

"زندگیم درست مانند یک ساعت شنی شده. لحظه هایش تک تک فرو می ریزد و جمع می شود تا شب از راه برسد. شبها باید این ساعت شنی را وارونه کرد تا بتوان زمان را اندازه گرفت. آن وقت دوباره از نو فرو  می ریزد، در تاریکی خودش، ذره ذره، لحظه لحظه، انگار تعادلی بین این خوابها و کابوسها و سفرهای شبانه روحم پیدا شده که دیگر نمی توانم بدون آنها روزم را ادامه بدهم. انگار یک زنذگی دوگانه پیدا کرده ام، درست مثل خودم!"

برگرفته از داستان "ساعت شنی"

"ساعت شنی" را شانزده سال پیش نوشتم و تاکنون به فارسی منتشر نشده است. ترجمه انگلیسی آن توسط خانم شعله وطن آبادی و محمد مهدی خرمی  در مجموعه داستانی از نویسندگان درباره مهاجرت در کتاب "دریایی دیگر، ساحلی دیگر"در آمریکا منتشر شده است. در جلسه شب جمعه 24 اوت در مرکز صلح لندن بخش هایی از داستان "ساعت شنی" را به فارسی خواندم و جنیفر لانگر همان بخش ها به انگلیسی برای تماشاگران خواند.

"My life has become just like an hourglass; the moments fall one by one and pile up until the night arrives. At night you have to turn this hourglass over so you can measure the time. Then once again, the sands fall, in the darkness, grain by grain, moment by moment. It seems a balance has been found between this sleeping, these nightmares, and the nightly trips of my soul, and that i no longer continue my days without them. As if i am leading a double life."

--from 'Hourglass' by Mahasti Shahrokhi in "Another Sea, Another Shore - Persian Stories of Migration"...