به هر حال من در گزینه هایم، - ایرج رحمانی، مهستی شاهرخی، سپیده شاملو و یعقوب یادعلی-، یک خط مشترک را انتخاب کرده ام و روی آن تمرکز خواهم کرد. ضمن این که هر چهار نویسنده ی فوق، نویسندگان بسیار درخشانی هستند و آثار ماندگاری به وجود آورده اند.

ایرج رحمانی و مهستی شاهرخی از نویسندگان خارج از کشور هستند. این هم پدیده ای تازه در ادبیات ماست که بخش هایی فوق العاده باارزش از آن در خارج از کشور خلق می­شود و وقوع این اتفاق بعد از انقلاب اسلامی بسیار زیاد دیده می­شود.

ایرج رحمانی مقیم کاناداست و مهستی شاهرخی مقیم فرانسه، اما فضای داستانش در انگلستان شکل می­گیرد.

این دو نویسنده سعی می­کنند انسان مهاجر ایرانی را در خارج از کشور جایگزین کنند. یعنی نشان دهند که انسان مهاجر چگونه خودش را با محیطی که به آن وارد می شود هماهنگ می­کند.

سعید عزیزم سلام،

فردای روزی که رابرت تیت، نماینده گاردین از ایران اخراج شد مطلبی در گاردین یکشنبه درباره ادبیات ایران نوشته بودی و ترجمه فارسی مقاله ات در رادیو فردا منعکس شده بود. "بهار ادبیات ایران به پایان رسیده است؟" را در گویا نیوز دیدم و خواندم و اگر این نامه را برایت می نویسم برای ذکر چند نکته اساسی است:

"جمهوری فریاد"

یادداشتی بر مجموعه شعر "جمهوری سکوت" اثر مهستی شاهرخی

عزت گوشه گیر 

مهستی شاهرخی می داند در کجا ایستاده است. می داند زمان تنگ است و رویدادها هولناک و حرف بسیار... پس عکاسٍ لحظه ها می شود با واژه... شاعرٍ آن لحظه ها می شود و می داند که اگر هم جوهر آن لحظه ها را همچون نوزادی بدنیا نیاورد، مرگ، نوزاد را به آسانی با خود می برد و مثل خاطره ای مبهم در ته و توی جایی در تاریخ گم می کند. شاعر نمی خواهد آن لحظه ها گم بشوند، پس ثبت شان می کند.