پیش از این در چهارچوب انتشار ادبیات زیرزمینی ایران، "آوازی در میان بادها"، دو دفتر شعر از کامران بزرگ نیا را معرفی کرده ام.  عکس فوری عشقبازی، مجموعه شعری از شیدا محمدی است، کتابی در هفتاد و دوصفحه که به صورت زیرزمینی در ایران چاپ شد و پخش می شود. شیدا محمدی در ابتدای کتاب خود نوشته است:

بیداری، خواب

بیداری، خواب

بیداری

همه را از نفس افتاده ام

اما هنوز به شعر نرسیده ام

عکس فوری عشقبازی، همچنانکه از نامش پیداشت مجموعه ایست از اشعاری که به سه موضوع می پردازد: عکس و فوریت و عشقبازی.

"پرنده من" رمانی نومیدکننده نیست و در پایان به درهای بسته منجر نمی شود. زن محبوس، زن اسیر چهاردیواری خانه، در "پرنده من" به آگاهی دست یافته و در اندیشهء راه فراری از میان حصارها و دیوارهای قرون است. در پایان رمان، زن در خیابان، و جلوی پرنده فروشی ایستاده است.

"پرنده من" نشاندهنده توانایی نویسنده ایست که در عین سادگی و با شجاعت بسیار از ترسهایی که زنان را در خلال قرون محبوس چهاردیواری خانه نگه داشته اند حرف می زند و در صدد چاره ای برای نجات آنهاست.

سهراب گفته بود "عادت می کنند." فکر کرد "ولی تا عادت بکنند چقدر دعوا و دلخوری و زخم زبان؟ چقدر ناز کشیدن برای آشتی؟ چقدر کوتاه آمدن جلو آیه و ماه منیر؟ چقدر عذاب وجدان؟ که چی؟ که با سهراب باشم؟ با اعصاب خراب چه لذتی از زندگی با سهراب می برم؟ لابد بالاخره کاسه کوزه ها را می شکنم سر خودش. گیرم سهراب منطقی ترین و بهترین و نازنین ترین مرد دنیا. چند وقت طاقت می آورد؟ چقدر تحمل می کند؟ و بعد؟" چشم ها را بست و فکر کرد. "شاید خودم عادت کنم. باید عادت کنم." زویا پیرزاد، "عادت می کنیم"، (ص ۲۶۳)

نیمی از رمان "عادت می کنیم" به عمد ساختار سریالی دارد و به قشر نو کیسه و مرفه ای که بالاتر از خیابان فرشته زندگی می کنند و بالای شهرنشین اند اختصاص دارد. توصیف زندگی سریالی و رستورانی و شکمی و لباس خریدن و در پاساژ گشتن و کافی شاپ رفتن.