چند وقت پیش با دختر جوانی آشنا شدم. جوانی خودم است. اگر همان روزی که به فرانسه رسیدم، درست همان روز را روز تولدم حساب کنیم، امروز می توانستم هم سن و شاید هم جای او باشم.

علائق مشترکی داریم: تئاتر!

و فرق زیادی داریم: رقص

 رمان بلند  "صبح نهان" را

در بخش ادبیات هفته نامه شهروند چاپ - کانادا

بخوانید.

فصل اول: سفر اول

فصل دوم:  خانه باد کجاست؟

فصل سوم: خزانی ابدی

برای خواندن فصل چهارم روی ادامه مطلب کلیک کنید

نمایشنامه رویای شب نیمه تابستان شکسپیر پر است از افسانه و خیال و شعر و تخیل و فانتزی. توماس عزیز این رویای شب نیمه تابستان را برایم به صورت کابوسی نابخشونی درآورد. درست است که او از نسل آن سوی >رده های آهنین است و می خواهد دیوارها را فرو بریزد، ولی فرو ریختن تابوهای نوجوانی در چهل سادگی، حاکی از ناپختگی و ناآزمودگی است اوست.

در اجرای توماس اوستر مایر "رویای شب نیمه ی تابستان" در صحنه ای به شکل دیسکوتکی دوطبقه اتفاق می افتد. ارکستری با خواننده موزیک زنده جوانان عاصی امروز را، یعنی متال و هیاهوهایی از این قبیل را بر وری صحنه ایجاد می کنند و می خوانند.

از این به بعد،  هر هفته،

 رمان بلند  "صبح نهان" را

در بخش ادبیات هفته نامه شهروند چاپ - کانادا

خواهید خواند.

فصل اول: سفر اول

فصل دوم:  خانه باد کجاست؟

برای خواندن فصل سوم روی ادامه مطلب کلیک کنید

برایتان نوشته بودم که من کارهای جیمز تی یرره را خیلی دوست دارم. امسال تا بیست و هفت آوریل در تئاتر شهر برنامه داشت و بلیط نمایش از مدتها پیش نایاب شده بود. من به شکل معجزه آسایی موفق شدم "خداحافظ چتر!"، آخرین کارش را ببینم. تاکنون سه نمایش از او را دیده ام و خیلی نمایش های این مرد را دوست دارم. شاعر است. بازیگر است. ویلون می زند. آکروبات بازی بلد است. روی دوچرخه ویلون می زند. خوش قیافه است. هنرمند است. مرا می خنداند. پر از تخیل است و شعر و فانتزی. پیش از این هم در موردش نوشته ام. جیمز نوه ی چارلی چاپلین است و کارش فوق العاده است. سعی می کنم آنچه از سه نمایش به یاد دارم را برایتان بنویسم تا شما را با هنر او آشنا کنم.

رودریگو گارسیا از کارگردانهای مطرح این سالهای اروپاست. او متولد ۱۹۶۴ در بوئینس آیرس است. پدرش قصاب بود و او در میان قصابی و کشتارگاه و کارخانه های کالباس و سوسیس سازی بزرگ شد. او زبان خونین و گوشت آلود این اماکن را در کار تئاتری اش مورد استفاده قرار می دهد. گارسیا از سال ۱۹۸۶ ساکن مادرید است و در آنجا کار میکند. در سال ۱۹۸۹ گروه تئاتر کارنیسریا تئاتر را بنیان گذاشت که در آن از طریق تئاتری تجربی در جستجوی زبانی شخصی برای نمایشهای خود است. نمایش های او غالباً غافلگیر کننده و دارای صحنه های خشونت بار است و از این رو به کودکان و افراد حساس توصیه می شود که از دیدن نمایش های او خودداری کنند.

میراث فرهنگی مانند "پاسارگارد" الان مال من است و مال تو و مال همه. میراث فرهنگی مانند آخرین منزلگاه کوروش است. نمی شود با کسانی که قرن هاست مرده اند برخورد سطحی طبقاتی داشت. فراموش کنیم که کوروش پادشاه بود؛ او دیگر سالهاست که مرده است ولی مقبره اش باقی مانده است. متأسفانه کلبه درویش و کاسه گلی مردمان فقیر نمی تواند در بربر هجوم زمان دوام بیاورد و فقط پاسارگاد مانده است. الان پاسارگاد متعلق به همه است، آرامگاه کوروش میراثی برای بشریت است. میراثی نه تنها برای ایرانیان؛ بلکه مانند اهرام ثلاثه ی مصر یادگاری از گذشته برای همه ی مردم جهان. پاسارگاد دیگر فقط یک بنا نیست بلکه بخشی از خاطره ی جمعی ماست، بخشی از تاریخ گمشده مان.