فردای مسابقه فوتبال بین ایران و آمریکا برای جام جهانی، نانیتا تا مرا می بیند صورتم را می بوسد و به من تبریک می گوید. کمی گیجم. نانیتا چی را به کی دارد تبریک می گوید؟

پیش از این گزارش نمایشگاه مفرغ های لرستان را با عنوان "مفرغ های نیاکانم در پاریس" نوشتم که در نشریه فرهنگی مردم لرستان هم منعکس شد. البته در مورد همین نمایشگاه خانم شیوا مقدم هم گزارشی در دو بخش نوشته اند: بخش اول و بخش دوم

به درخواست نشریه فرهنگی مردم لرستان و با همکاری دوستان پرونده مطبوعاتی نمایشگاه (به فرانسه) تهیه شد و شاپرک هم از نمایشگاه عکسهایی برداشته است که می بینید.

برای اطلاعات بیشتر در این مورد به سایت بنیاد مفرغ های لرستان مراجعه کنید.

تا چشمم به او می افتد عقب عقب می روم و در جستجوی راه نجاتی هستم ولی فایده ای ندارد امروز با هم در یک طبقه و در یک محل هستیم و بایست کنار هم کار کنیم. یعنی خبر ندارد؟ خبر دارد؟ مگر می شود بی خبر باشد؟ ایرن مثل همیشه، مثل ملکه دانمارک پشت صندلی نشسته و مثل هر روز که روزنامه لوموند را از صفحه اول تا صفحه آخر می خواند، الان دارد کتابی را می خواند. یعنی او هنوز خبر ندارد که متعصبان مذهبی به خاطر چند تا کاریکاتور سفارت دانمارک در تهران را اشغال کرده اند؟ حالا من چکار کنم؟ بالاخره دل به دریا می زنم و بی خیال -انگار نه انگار - یک سلام می گویم و فوری پشت آن یکی میز می نشینم. همانطور که دارد کتاب می‌خواند با سر جوابم را می دهد.