خسرو جان شاید از نوشتن این کلمات تعجب کنی چون همدیگر را نمی شناسیم و با هم رفت و آمدی نداشته ایم و هیچ وقت حتی ننشسته ایم تا با هم یک چای بخوریم ولی ما در جایی دور با هم نسبت داریم و من از تو دو خاطره خوب دارم که آن را به یادگار از تو نگه در ذهنم نگه داشته ام و نگاه خواهم داشت.

حتی سنگها و درختان هم تاریخ دارند ولی تو داری جای عبور تاریخ را از زندگیم حذف می کنی. گذشته ام دارد می شود یک پرده ی سفید! یک تلویزیون برفکی که هیچ چیز را نشان نمی دهد! ببین داری از من ایرانی ای می سازی بدون ایران! آدمیزادی بدون تاریخ و گذشته و پشتیبان! خودت بهتر می دانی چرا، و می دانی که هم زمان با نابود کردن میراث فرهنگی ام و حذف تاریخ گذشته ام، داری آینده ام را حذف می کنی، مگرنه؟ و آینده یعنی من! داری از من آدمیزاد بدون آینده می سازی! یعنی در واقع، داری برای بقای خودت، ما را حذف می کنی، مگر نه؟

مونیک درست مثل تابلوهایش است. آبستره و بدون اندام گرایی، خودش هم زنی مدرن است و از سنت گرایی پرهیز دارد. مونیک پر حرف نیست و تابلوهایش هم مجموعه ای از ازدحام اشکال و خطوط نیست. مختصر و مفید حرف می زند. بیشتر تابلوهایش در ابعادی بزرگ است؛ خودش هم بلند نظر است و وسعت نگاهش تا دور دست هاست. البته تابلوهای کوچک هم دارد، گاهی به سادگی و سبکسری چیزی را می گوید، و آن حرف ساده را در یک جمله و گاه در یک کلمه بیان می کند ولی همان حرف ترا به فکر می اندازد و به مرور به وسعت و عمق کلامش پی می بری.

 ۱: سفر اول

 ۲:  خانه باد کجاست؟

۳: خزانی ابدی

 ۴: روشنایی شیرین شرق 

۵: مویه های غریبانه 

 ۶: سایه ی سیمرغ

۷: پنجه دزدیده: یک و دو و سه 

 رمان بلند  "صبح نهان" را

در بخش ادبیات هفته نامه شهروند چاپ - کانادا بخوانید.

۱: سفر اول

 رمان بلند  "صبح نهان" را

در بخش ادبیات هفته نامه شهروند چاپ - کانادا بخوانید.

: سفر اول