یعنی تا به حال بیمار خیالی ندیده اید؟ مگر تا به حال بیمار قلابی ندیده اید؟ در همین فضای هنری ایرانیان، چند نفر را می خواهید نام ببرم که خود را پشت بیماری های آسم و سرطان و چه و چه پنهان کرده اند و مدام تمارض می کنند؟ یعنی تا حالا ندیده اید چطور این بیماران خیالی با جلب ترحم مدام از بقیه کار می کشند و از مردم سوء استفاده می کنند؟

خلاصه داستان: آرگان، پرسوناژ اصلی "بیمار خیالی" هم چیزیش نیست ولی خیال می کند بیمار است و البته بیمار هم هست اما بیمار روحی کجا تا بیمار جسمی کجا! آرگان شیوه ای گیاهی برای زندگیش در پیش گرفته است مثل گیاهی در گلدان مدام در تختش خفته است و ناله می کند. دکتر هم چون شارلان است به او نسخه ها و دستور معالجاتی می دهد تا حق طبابت خود را بگیرد.

پروانه پانزده ساله بود هنگامی که در تابستان شصت زیر پل سیدخندان دستگیرش کردند. چند روز بعد به خانواده اش خبر دادند که بیایید جنازه اش را ببرید. آیا پول گلوله را گرفتند؟ - نمی دانم. آیا پیش از اعدام او را مورد تجاوز قرار داده بودند؟ - نمی دانم. آیا اعدامش کرده بودند یا زیر شکنجه مرده بود؟ - نمی دانم، چون از زندان خبر آمد که حتی اسم خود را هم تا دم مرگ بر زبان نیاورده است.

به من بگویید چرا پروانه ی ما به این زودی از سر شاخه ی زندگی پرید و رفت؟ به ما بگویید با کدامین رنگ از یاد می رود مرگ دردناک آن دختر جوان؟