پروانه پانزده ساله بود هنگامی که در تابستان شصت زیر پل سیدخندان دستگیرش کردند. چند روز بعد به خانواده اش خبر دادند که بیایید جنازه اش را ببرید. آیا پول گلوله را گرفتند؟ - نمی دانم. آیا پیش از اعدام او را مورد تجاوز قرار داده بودند؟ - نمی دانم. آیا اعدامش کرده بودند یا زیر شکنجه مرده بود؟ - نمی دانم، چون از زندان خبر آمد که حتی اسم خود را هم تا دم مرگ بر زبان نیاورده است.

به من بگویید چرا پروانه ی ما به این زودی از سر شاخه ی زندگی پرید و رفت؟ به ما بگویید با کدامین رنگ از یاد می رود مرگ دردناک آن دختر جوان؟

"پاسکال" شبیه عروسک پلاستیکی کودکی هایم است. یک عروسک لنگ دراز با موهای بلند خرمایی! همان که -  کلاس دوم دبستان  بودم - خاله ام از سفرش به ایتالیا برایم سوقاتی آورده بود. عروسک خوشگل من، چشمانش آبی بود و همیشه می خندید! "عروسک" همیشه آرایش کرده و خندان توی ویترین نشسته بود! آن را توی ویترین گذاشته بودند که کثیف نشود و خراب نشود و همیشه نو بماند. در دوران کودکی فقط او را از پشت شیشه بوفه نظاره می کردم ولی اجازه نداشتم با او بازی کنم.

دنیا پر از مگس است. این هم مگس های من:

مگس اول/ مگس دوم/ مگس سوم/ مگس چهارم/ مگس پنجم/ مگس ششم/ مگس هفتم/ مگس هشتم/ مگس نهم/  مگس دهم/ مگس یازدهم/ مگس دوازهم

چشمان فیروزه ای از پشت کاسکت موتورسواری اش برق می زند ولی بیش از برق یک جرقه نمی بینم چون موتور سوار گاز می دهد و بعد وارد پارکینگ می شود. خودش بود؟ خودش نبود؟ اگر ونسان نباشد چی؟ ونسان کیست؟ - ونسان برادر گمشده ام است!

عصر توی اتاق استراحت کارمندان، پشت کامپیوتر بودم که صدای زنده و شادابش را شنیدم.

- شیرینی! مادام شیرینی نمی خورید؟

صدای پر شور جوانی بود که می گفت ظهر ناهار نخورده و الان رفته شیرینی شرقی خریده و می خواست همان یک دانه شیرینی اش را با دیگران تقسیم کند.

مونیک درست مثل تابلوهایش است. آبستره و بدون اندام گرایی، خودش هم زنی مدرن است و از سنت گرایی پرهیز دارد. مونیک پر حرف نیست و تابلوهایش هم مجموعه ای از ازدحام اشکال و خطوط نیست. مختصر و مفید حرف می زند. بیشتر تابلوهایش در ابعادی بزرگ است؛ خودش هم بلند نظر است و وسعت نگاهش تا دور دست هاست. البته تابلوهای کوچک هم دارد، گاهی به سادگی و سبکسری چیزی را می گوید، و آن حرف ساده را در یک جمله و گاه در یک کلمه بیان می کند ولی همان حرف ترا به فکر می اندازد و به مرور به وسعت و عمق کلامش پی می بری.

فردای مسابقه فوتبال بین ایران و آمریکا برای جام جهانی، نانیتا تا مرا می بیند صورتم را می بوسد و به من تبریک می گوید. کمی گیجم. نانیتا چی را به کی دارد تبریک می گوید؟

تا چشمم به او می افتد عقب عقب می روم و در جستجوی راه نجاتی هستم ولی فایده ای ندارد امروز با هم در یک طبقه و در یک محل هستیم و بایست کنار هم کار کنیم. یعنی خبر ندارد؟ خبر دارد؟ مگر می شود بی خبر باشد؟ ایرن مثل همیشه، مثل ملکه دانمارک پشت صندلی نشسته و مثل هر روز که روزنامه لوموند را از صفحه اول تا صفحه آخر می خواند، الان دارد کتابی را می خواند. یعنی او هنوز خبر ندارد که متعصبان مذهبی به خاطر چند تا کاریکاتور سفارت دانمارک در تهران را اشغال کرده اند؟ حالا من چکار کنم؟ بالاخره دل به دریا می زنم و بی خیال -انگار نه انگار - یک سلام می گویم و فوری پشت آن یکی میز می نشینم. همانطور که دارد کتاب می‌خواند با سر جوابم را می دهد.

اولین باری که با هم سر کار حرف می زنیم و اسمم را می پرسد به شکل حیرت آوری متوجه می شوم که بلد است نامم را تلفظ کند؛ و "ه" را از توی اسمم حذف نکند. تعجبم را بیان می کنم: "فرانسوی ها بلد نیستند اسمم را تلفظ کنند، تو چطوری توانستی؟"

اسکندر مقدونی برایم توضیح می دهد که در شهرهای مختلفی زندگی کرده است و بیشتر در کشورهای انگلیسی زبان زندگی مانده است و در دوران دبیرستان دو سالی ساکن ایرلند بوده است. با شنیدن اسم "ایرلند" ذوق می کنم و می پرسم: کدام شهر؟

باز یک همکار جدید! دختر جوانی است با چشمانی زیبا و شاد و قامتی رعنا. لباس پوشیدنش در عین کلاسیک بودن شیک است! بالاخره سر صحبت را باز می کنیم، خوش صحبت است و خندان، و برعکس من که چشمان غمگین و تیره ای دارم او چشمانی شاد و روشن دارد. موقع حرف  زدن "ر" ها را بدجوری کش می دهد، هیچ نمی توانم لهجه اش را حدس بزنم، آخر سر ازش می پرسم: "کجایی هستی؟"

با همان چشمان شوخ و شنگ پاسخم می دهد: "آمریکایی! ایالات متحده!"

Lucia will dance tonight

چند وقت پیش با دختر جوانی آشنا شدم. جوانی خودم است. اگر همان روزی که به فرانسه رسیدم، درست همان روز را روز تولدم حساب کنیم، امروز می توانستم هم سن و شاید هم جای او باشم.

علائق مشترکی داریم: تئاتر!

و فرق زیادی داریم: رقص

"زندگیم درست مانند یک ساعت شنی شده. لحظه هایش تک تک فرو می ریزد و جمع می شود تا شب از راه برسد. شبها باید این ساعت شنی را وارونه کرد تا بتوان زمان را اندازه گرفت. آن وقت دوباره از نو فرو  می ریزد، در تاریکی خودش، ذره ذره، لحظه لحظه، انگار تعادلی بین این خوابها و کابوسها و سفرهای شبانه روحم پیدا شده که دیگر نمی توانم بدون آنها روزم را ادامه بدهم. انگار یک زنذگی دوگانه پیدا کرده ام، درست مثل خودم!"

برگرفته از داستان "ساعت شنی"

من یک معشوقه می باشم. معشوقه بودن، شغلٍ خوبی است. معشوقه ها لازم نیست کار کنند. معشوقه ها فقط برای آقایان و سروران و تاجٍ سران شان دلبری می نمایند و هر چه ایشان بفرمایند را بر روی چشم نهاده، انجام می دهند. معشوقه بودن، زن و مرد ندارد. معشوقه های زن، رفیقانٍ گرمابه و رختخواب و کنارٍ سفره اند و معشوقه های مرد، رفیقانٍ گرمابه و رختخواب و کنارٍ سفره و کنارٍ منقل و توی کافه نیز می باشند. در دنیای کنونی ایستادن بر روی پای خود بسیار سخت می باشد و انسان در هر حال چه زن و چه مرد نیاز به نقطه اتکایی دارد و این از لحاظٍ علمی ثابت شده است و حتا گالیله در هنگامٍ کشفٍ قانونٍ جاذبه ی زمین به این مسئله اشاره کرده است.

. . . نگرانيد. هراسانيد. مراقبيد. چون هر لحظه انتظار اين را ميکشيد که ماشيني، ميني بوسي جلوي شما بايستد، دو نفر از آن پايين بپرند و شما را به درون ماشين بيندازند و ـ واي از آبروريزي ـ با اين همه دلتان نميآيد که از همديگر جدا بشويد. امير ظاهرا اصلا به روي خودش نميآورد ولي فرشته، تو با چشمان هراسان، دزدانه گاهي به او نگاه ميکني. او به اضطراب تو پي برده است. ولي براي از بين بردن ترس تو همچنان بروي خودش نميآورد و از خود عکس العملي نشان نميدهد و سرانجام وقتي ترا چنين آشفته ميبيند، دوباره به حرف ميآيد: "خانم فرشته من اينطرفا جايي رو نميشناسم."

- ببینم تو بهرام رو می شناختی؟ 

- نه فکر نکنم... بهروز؟

وقتي ميترا پيراهن را از دستش گرفت، از اتاق بيرون زد. دوباره روي كاناپه نشست. چهره ي ميترا در آن روز باراني در برابر نظرش بود. زير باراني سيل آسا به دنبال كتابي براي خواندن به جستجوي او به بيمارستان آمده بود! ميترا پيراهن خود را از تن درآورد و به چوب رختي آويخت و پيراهن صورتي رنگ امير را پوشيد و در ميان اتاق ايستاد. امير كاناپه را مرتب كرد و باز نشست. در فكر چيزي بود. صداي فريدون در سرش ميپيچيد: "امير جان، من اين دختر و خونواده شو خوب ميشناسم، من و كيوان با هم هم دانشكده اي بوديم. . . جانم تكليف خودت رو مشخص كن! يا باهاش عروسي كن يا بذار زندگي شو بكنه! فقط اينقدر باهاش سروكله نزن!"