در دوران مدرن، دیگر این لیلی قرون وسطایی نیست که برای لحظه ای به معشوق رخ بنمایاند و باقی ماجرا شرح دلدادگی و شوریدگی مجنون به او باشد. لیلی های زمانه از پشت پرده ها و خیمه به در آمده اند و قلم به دست گرفته اند و حدیث روزگار خود را می نویسند تا صدای خود را به گوش جهانیان برسانند و از اتفاقات پشت صحنه، پرده بردارند. دوران مدرن، دوران به صحنه آمدن زنان و به سخن در آمدن ایشان است.

دیگر کشیدن عکس رخ یار پایان یافته است. دیگر لیلی و عشق معنایی ندارد. دو چشمان لیلی برای خلوت است. نقاش زمانه، عکاس دوران دیگر بر روی "چشمان لیلی" متوقف نمی ماند بلکه از روزگار کریهی که در آن به سر می بریم عکس  می گیرد و به جهان نشان می دهد. ویژگی رمان "انگار گفته بودی لیلی" در نگاه نویسنده نهفته است. سپیده شاملو با نگاهی روانشناسی - جامعه شناسانه به تحلیل جامعه کنونی و ساختار پوسیده ی آن می پردازد.

اکنون که ذهن جهانیان نسبت به مردم ایران حساس شده است، هر گونه عمل خشونت آمیز و برخورد قهرآمیزی از سوی ایرانیان خارج از کشور می تواند تصویری غلط از مردم ایران به جهانیان بدهد. مردم ایران، ملت بردبار ایران سالها و قرن ها با همبستگی و هشیاری در برابر مصایب تاب آورده اند و اکنون نیز با هشیاری کامل آزادی های انسانی خود را با روشی صلح جویانه طلب می کنند، و به سوی یک جامعه مدنی و متمدن و مدرن حرکت می کنند.
همراه و همگام با مردم هشیار و آرام ایران باشیم و در کنار آنان حرکت کنیم.

انقلاب ایران، انقلابی آزادی خواهانه است و از این رو مردم هشیار ایران نبایست خود را به دست سرمایه داری خصوصی و رونق بازار بسپارند. هدف از راه پیمایی به سوی بازار، به شکلی نمادین، حمایت از بازاریان و به سوی سرمایه داری خصوصی و اعتراض به تحریم اقتصادی است. این بازاریان هستند که بایست به آینده فرزندان خود فکر کنند و برای ساختن فردایی بهتر؛ دکان های خود را ببندند و به جنبش مردمی ایران بپیوندند و برای آزادی دانشجویان و کارگران و مبارزان و دستگیرشدگان به مردم ملحق شوند و در مسیر آزادی حرکت کنند. انقلاب ایران هدفی والاتر دارد و جنبش مردمی ایران با هشیاری به سوی دانشگاه حرکت می کند و با اندیشه و خردگرایی از کسبه فاصله می گیرد و آزادی و استقلال خود را فریاد می زند.

خسرو جان شاید از نوشتن این کلمات تعجب کنی چون همدیگر را نمی شناسیم و با هم رفت و آمدی نداشته ایم و هیچ وقت حتی ننشسته ایم تا با هم یک چای بخوریم ولی ما در جایی دور با هم نسبت داریم و من از تو دو خاطره خوب دارم که آن را به یادگار از تو نگه در ذهنم نگه داشته ام و نگاه خواهم داشت.

حتی سنگها و درختان هم تاریخ دارند ولی تو داری جای عبور تاریخ را از زندگیم حذف می کنی. گذشته ام دارد می شود یک پرده ی سفید! یک تلویزیون برفکی که هیچ چیز را نشان نمی دهد! ببین داری از من ایرانی ای می سازی بدون ایران! آدمیزادی بدون تاریخ و گذشته و پشتیبان! خودت بهتر می دانی چرا، و می دانی که هم زمان با نابود کردن میراث فرهنگی ام و حذف تاریخ گذشته ام، داری آینده ام را حذف می کنی، مگرنه؟ و آینده یعنی من! داری از من آدمیزاد بدون آینده می سازی! یعنی در واقع، داری برای بقای خودت، ما را حذف می کنی، مگر نه؟

این مقاله پیش از این در نشریه"آوای زن" چاپ سوئد در بهار سال ۲۰۰۳ منتشر شده است و برای دومین بار در این جا دوباره منعکس می شود.

در ویکیپدیا:  The Vagina Monologues

بیوگرافی او انسلر در سایت v day

 
آقای وثوقی، بهروز عزیز این سومین نامه ایست که برایت می نویسم:

نوشتم "آقای وثوقی" چون شما را هیچ نمی شناسم و نوشتم "بهروز عزیز" چون از وقتی یادم می آید ترا می شناسم. درست یک وجب بودم و رفته بودم سینما و تو بزرگترین و قوی ترین آدم دنیا بودی. تمام عرض و طول پرده را فتح کرده بودی و گسترده بودی خود را بر پهنه ی بیکران سینما. همه ی عضلات سر و صورت و دست و شانه هایت را می شناسم. نگاهت را می شناسم پرش ریز زیر چشمهایت را می شناسم. دستهایت! نحوه ی کبریت کشیدنت! صدایت؟ صدا؟ صدا صدای خودت بود و در ذهنم حک شده است. چشم بسته ترا از صدایت هم می شناسم. ترا بهتر از پدرم و بیشتر از هر مردی در زندگیم، از همان اول می شناسم و بارها و بارها دیده ام.

در مورد مارینا نعمت و کتابش "زندانی تهران" حرف بسیار است و به همین دلیل رادیو همبستگی برنامه مخصوصی در این باره داشته است. در این برنامه آقای ناصر یوسفی با افراد مختلفی مصاحبه کرده است و نظرات آنان را جویا شده است: ایرج مصداقی و مرجان افتخاری و سودابه اردوان و مارینا نعمت و منیره برادران و فریبا مرزبان و نسرین پرواز و مهستی شاهرخی و شیما کلباسی همگی در این برنامه به صورت فشرده نظرگاه خود را بیان می کنند.

برنامه مخصوص رادیو همبستگی درباره کتاب "زندانی تهران"مارینا نعمت

 مارینا نعمت: زندانی تهران یا طعمه ی جدیدی برای جماعت سانسور و قاطعیت تبعید

خانم شاهرخی عزیز سلام, امیدوارم شاد وسلامت باشید , متاسفم که نوشته من شما را اینقدر عصبانی کرده است , امید وارم من را ببخشید. من در قسمت دوم این مقاله در این مورد توضیح می دهم . باز هم از اینکه باعث رنجش شما شدم عذر می خواهم.

با احترام : مسعود نقره کار

فقط میان ماه من تا ماه گردون، میان این پوزش خواهی خصوصی و نوشتن و تصحیح بخش پایانی آن مقاله در سایتهای پر تیرازی مانند گویا و اخبار روز تفاوت از زمین تا آسمان است. غرض از انتشار این پوزش خواهی نشان دادن چهره دوگانه ی این نویسنده به خواننده است.

سیزدهء نوروز بود. همهء مردم بیرون شهر همجوم آورده بودند - من پنجرهء اطاقم را بسته بودم، برای اینکه سر فارغ نقاشی بکنم، نزدیک غروب گرم نقاشی بودم یکمرتبه در باز شد و عمویم وارد شد- (بوف کور)
وقتی از خانه ام بیرون می رفتم هوا عالی بود و جان می داد برای مردن. یک گل مارگریت زرد کف حیاط افتاده بود که آن را برداشتم و برای اینکه له نشود به کتم وصل کردم. هوا به شکل خوش آیندی بهاری و دلچسب بود، کتم را روی دستم انداخته بودم. حتا نمی دانستم هنوز خانه ای هم در کار است یا نه. پیاده و سواره بالاخره به آنجا رسیدم.

نهم آوریل ممکن است برای خیلی ها هیچ معنایی نداشته باشد و روز خاصی نباشد ولی صادق هدایت در شب هشتم آوریل در خانه اش واقع در شماره سی و هفت مکرر خیابان شامپیونه در منطقه هیجدهم پاریس با گاز خودکشی کرد. در روز نهم آوریل، او دیگر این دنیا را ترک کرده بود.