در سال ۱۹۵۲، یک سال قبل از اولین اجرای در انتظار گودو، ساموئل بکت، خطاب به میشل پولاک که در آن زمان تهیه کننده ی برنامه رادیویی "کلوپ دسیی Club d'essai" بود نامه ای نوشت. این برنامه به معرفی آثار نویسندگان و مولفان اختصاص داشت و در برنامه ی ویژه ی بکت، روژه بلن بخش هایی از متن دست نویس نمایشنامه در انتظار گودو را قرائت کرد. نوشتن این نامه به این علت بود که بکت همیشه از مصاحبه و تماس با خبرنگاران گریزان بود. از اینرو به جای شرکت در برنامه و قرار گرفتن در برابر میکروفن رادیو، خطاب به میشل پولاک نامه ای نوشت که متن این نامه نیز توسط روژه بلن پشت میکروفون رادیو خوانده شد و همان وقت پخش شد.

بام: خب؟
بوم: (با سری همیشه رو به پایین) هیچ.
بام: هیچی نگفت؟
بوم: هیچ.
بام: خوب روش کار کردی؟
بوم: بله.
بام: و نگفتش؟
بوم: هیچ.
بام: گریه کرد؟
بوم: بله.
بام: فریاد کشید؟
بوم: بله.
بام: طلب بخشایش کرد؟
بوم: بله.
بام: اما هیچی نگفت؟
بوم: هیچ.
و: این خوب نیست.
از سر می گیرم .
بام: خب؟
بوم: هیچ.
بام: نگفتش؟
و: این بهتر است.
بوم: نه.
بام: خوب روش کار کردی؟
بوم: بله.
بام: و نگفتش؟
بوم: نه.
بام: گریه کرد؟
بوم: بله.
بام: فریاد کشید؟
بوم: بله.
بام: طلب بخشایش کرد؟
بوم: بله.
بام: اما نگفتش؟
بوم: نه.
بام: خب برای چی متوقف شدیم؟
بوم: دیگر تکان نمی خورد؟
بام: و دوباره زنده اش نکردی؟
بوم: سعی کردم.
بام: خوب پس؟
بوم: نتوانستم.
_____________________
مطالب مرتبط: نمایشگاه ساموئل بکت یک نمایشنامه کوتاه دیگر : نَفَس / ساموئل بکت / مهدی نوید  / من نه / تک گويي از ساموئل بکت / برگردان: هايده ترابی/  فصل نامه سمرقند ویژه ساموئل بکت