ادامه مطلب

در دوران مدرن، دیگر این لیلی قرون وسطایی نیست که برای لحظه ای به معشوق رخ بنمایاند و باقی ماجرا شرح دلدادگی و شوریدگی مجنون به او باشد. لیلی های زمانه از پشت پرده ها و خیمه به در آمده اند و قلم به دست گرفته اند و حدیث روزگار خود را می نویسند تا صدای خود را به گوش جهانیان برسانند و از اتفاقات پشت صحنه، پرده بردارند. دوران مدرن، دوران به صحنه آمدن زنان و به سخن در آمدن ایشان است.

دیگر کشیدن عکس رخ یار پایان یافته است. دیگر لیلی و عشق معنایی ندارد. دو چشمان لیلی برای خلوت است. نقاش زمانه، عکاس دوران دیگر بر روی "چشمان لیلی" متوقف نمی ماند بلکه از روزگار کریهی که در آن به سر می بریم عکس  می گیرد و به جهان نشان می دهد. ویژگی رمان "انگار گفته بودی لیلی" در نگاه نویسنده نهفته است. سپیده شاملو با نگاهی روانشناسی - جامعه شناسانه به تحلیل جامعه کنونی و ساختار پوسیده ی آن می پردازد.

ادامه مطلب

ادامه مطلب

ادامه مطلب

چگونه به جهان نگاه می کنیم؟ شاید اشکال از نگاه مان است به جهان! چون با چشمانی لوچ و نگاهی کج و معوج، نمی توان برداشت درستی از جهان داشت. به قول داریوش شایگان ما ایرانیان از ورای نگاهی شکسته جهان را می بینیم و خوب دیگر... می شود سعی کرد و با پس و پیش کردن سر و یا نقطهء دید این چشمان لوچ را صاف کنید. نشد؟ دوباره سعی کنید؟ نمی شود؟ چاره ای نیست جز سعی کردن و عوض کردن نگاه و جهت دید و یا این که برای یک عمر با همان چشمان معیوب و لوچ دنیا را بنگرید.
ادامه مطلب