هانس بلمر 1975-1902 را به خاطر طرحهای اروتیک و عروسکهای تکه تکه شده اش میشناسند. هانس بلمر هنرمند عاصی دوران خود است که همیشه مورد سانسور قرار گرفته است. او به خاطر طرحهای اروتیکی که میکشید در آلمان مورد سانسور قرار گرفت. در دوران جنگ جهانی دوم، بلمر به فرانسه گریخت و ساکن آنجا شد. برای بلمر اروتیسم گاهی به منزله ی رهایی ناخودآگاه جسم در خصوصی ترین لحظات زندگی است. در کارهای هانس بلمر اروتیسم به شکل نمادی از روابط خودآزاری و دیگر آزاری (یا سادو/مازو) در جامعه نیز جلوه گر میشود. طرحهای اروتیک او در عین بی پروایی بسیار قوی و شعرگونه اند. هانس بلمر بر اساس آثار مارکی دوساد و ژرژ باتای و مونتاین طرحهایی کشیده است و عروسکهای تکه تکه شده اش نیز به شیوه ای نمادین بردگی جنسی زنان را همچون عروسکان مصنوعی نشان میدهد. زنی بی سر که همه ی اعضاء بدنش چیزی جز مجموعه ای از آلت تناسلی نیست، جز عروسکی برای بازی و سرانجام تکه تکه کردن چه چیز دیگری میتواند باشد؟ زنی بی سر که به تپه ای از پستان شبیه است، آیا تصویری از انسان است؟ عروسک بی مغزی که در سر فقط یک آلت تناسلی دارد آیا نمودی از انسان است؟ نگاه انسان به انسان همچون ابرازی جنسی و عروسکی برای بازی و در نهایت آن بازی کودکانه و خشن و شکنجه انسان به صورت تکه تکه کردن عروسک چه معنایی میتواند داشته باشد؟ در آثار هانس بلمر زندگی و مرگ و سکس، به صورت یک بازی خشن کودکانه نمایان میشود. هانس بلمر امکانات بسیار جسم در برابر تخیلی بیمارگونه را نشان میدهد و عقده های بشری را که سرچشمه شان دوران کودکی است به معرض نمایش میگذارد. عروسکهای تکه تکه شده ی هانس بلمر بازتابی از مثله شدن و شکنجه ی جسم انسان توسط انسان، در دوران سلطه ی نازی هاست.

دادا جنبشی فرهنگی و هنری و ادبی و بین المللی است که بر روی تمام تاریخ هنر قرن بیستم اثر میگذارد و آن را از خود متأثر می کند. دادا در سال ۱۹۱۸در زوریخ و هم زمان در نیویورک شکل می گیرد. به وجود آمدن جنبش دادا، حرکتی است اعتراضی به جنگ جهانی و اختراع بمب اتمی و عکس العملی به انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در اتحاد جماهیر شوروری. دادا بسیار خلاق است و شاهدی است زنده از تحولات عصر خود از جمله به وجود آمدن مطبوعات مصور و اختراع رادیو و به دنبالش تلویزیون و سینما و دادا با تخیلی بی مرز و نیروی آفرینندگی بسیار از همه ی این امکانات بهره می گیرد. دادا برای بیان خود همه ی معیارهای کلاسیک هنری را در هم می شکند. دادا همه چیز را بی معنا میکند. دادا به هر چیزی معنایی نوین می بخشد. دادا پیشروترین جنبش ادبی و هنری قرن بیستم است و سبکهای بعدی همه از دادا متأثر شده اند. برخلاف تصور عامه، دادا بسیار متعهد است و با خود انتقادی تند و بی وقفه نسبت به شرایط اجتماعی و سوانح تکان دهنده ی دوران خود دارد. برخلاف آثار کلاسیک، نوگرایی دادا در اصالت اندیشه و ابتکار هنرمند متمرکز شده است و به کار و تکنیک هنری تأکیدی کمتری دارد. دادا در وهله ی اول به فرم یا ریخت ظاهری اثر می پردازد چیزی که انتقادی خشن از جامعه ای بدون اخلاق را با خود به همراه دارد. از ویژگی های دادا Ready-made و شعر آهنگین و performance است. دادا آغاز هنر تفسیری است و خلق آثاری ماندنی و متفاوت توسط هنرمندانی شوخ طبع با قریحه ای نبوغ آسا، کسانی چون مارسل دوشام و فراسیس پیکابیا. در نمایشگاه دادا در مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو بالغ بر هزار اثر نقاشی و طراحی و گرافیگ و مجسمه و چینه گذاری و کلاژ و فیلم و کتاب و دست نویس و مجلات و روزنامه های آن دوران در پنجاه سالن به نمایش گذاشته شده است. آخرین نمایشگاه دادا چهل سال پیش بود و حالا نمایشگاه غنی دادا، تا نهم زانویه ۲۰۰۶ در مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو برقرار است و پس از آن این نمایشگاه به واشنگتن خواهد رفت و سپس به نیویورک
Johannas Baader یوهانس بادر میگوید:"یک دادائیست کسی است که بدون هیچ مرزی زندگی را در همه ی اشکالش دوست میدارد؛ یک دادائیست آن کسی است که قدر زندگی را می داند و می گوید: زندگی فقط اینجا نیست، زندگی آنجاست، آنجا، آنجا"
دادا به آلمانی یعنی آنجا، آنجا Da, da