پیش از این در گزارش فستیوال آوینیون 2004 در مورد توماس اوستر مایر نوشته بودم. توماس اوسترماير، متولد 1968 در شهر سولتو Soltau است و در شهر لاندشوت Landshut و در استان باوير (مانند برشت) بزرگ شده است. توماس اوسترماير در مدرسه عالي هنرهاي زيباي برلين با تخصص كارگرداني تئاتر درس خوانده است. اوستر ماير نيز مانند برشت، كسي است كه در آلمان شرقي رشد كرده و بعد به سوي آلمان غربي آمده است. در سالهاي 1994 ــ1992 به عنوان بازيگر و كمك كارگردان با مانفرد كارگه وايمر در تئاتر برلينر انسامبل كار كرده است. در سالهاي 1995ــ1994 متاثر از ايده ي بيومكانيك مايرهولد، "طبل ها در شب" از برتولت برشت و "زن ناشناس" از الكساندر بلوك و در سال 1996 پس از به اتمام رساندن درسش، "جستجوي فاوست" از آنتونن آرتو را كارگرداني كرده است. از سال 1999ـ1996 با كارگرداني و مديريت هنري "لابركه" La Baracke در دويچه تئاتر برلين، نمايشهاي بسياري را بر روي صحنه آورده است. توماس اوسترماير از سال 1999 عضو مديريت هنري و كارگردان تئاتر شاوبونه Schaubuhne در برلين است. توماس اوسترماير تاكنون جوايز بسياري را از آن خود كرده است، به طور مثال، در سال 2000 جايزه ي هيأت داوران اروپايي در تئاتر تائورمين Taormine در وين را.

نمایشنامه "رویای شب نیمه تابستان" ویلیام شکسپیر پر است از افسانه و خیال و شعر و تخیل و فانتزی. توماس عزیز این "رویای شب نیمه تابستان" را برایم به صورت کابوسی نابخشونی درآورد. درست است که او از نسل آن سوی پرده های آهنین است و می خواهد دیوارها را فرو بریزد، ولی فرو ریختن تابوهای نوجوانی در چهل سادگی، حاکی از ناپختگی و ناآزمودگی اوست.

در اجرای توماس اوستر مایر "رویای شب نیمه ی تابستان" در صحنه ای به شکل دیسکوتکی دوطبقه اتفاق می افتد. ارکستری با خواننده موزیک زنده جوانان عاصی امروز را، یعنی متال و هیاهوهایی از این قبیل را بر روی صحنه ایجاد می کنند و می خوانند.

در ابتدا بازیگران بین تماشاگرانی که به سالن بزرگ تئاتر شایو وارد می شوند نوشیدنی پخش می کنند و نمایش با یک استریپ تیز مردانه آغاز می شود، بازیگر به داخل تماشاگران می آید و سپس روی صحنه می رود و مانند مردان استریپ تیزکننده از زنان و تماشاگران می خواهد که در بیرون آوردن لباس از تنش، به او کمک کنند. معمولاً هر تماشاگر یا بازیگری در قبال این کمک، به رسم رایج به او اسکناسی کاغذی تقدیم می کند.

نمایش در شبی در نیمه ی تابستان اتفاق می افتد ولی ما این نمایش را وسط زمستان دیدیم؛ بازیگران با ماسک هایی نیمه جیوان و نیمه انسان و رقص هایی غریب که ناشی از الکل و مواد مخدر است سر تماشاگران را دو ساعتی با گستاخی ها و رقص های خود گرم می کنند. در دقایق آخر است که کارگردان سعی می کند هر طور شده خود را به شکسپیر بچسباند و بازیگرانش که بیشترشان رقصنده اند به زبانهای گوناگون جملاتی از نمایشنامه شکسپیر را بیان می کنند ولی شکسپیر از او گریخته است و دست اوسترمایر به سیاره ای دیگر پناهنده شده است.

در این اجرا شعر و زیبایی شکسپیر کاملاً فراموش شده است و "رویای شب نیمه ی تابستان" در ذهن اوسترمایر به صورت شب زنده داری و عیاشی در دیسکوت های جهنمی برلین تنزل کرده است. اجرای رویای شب نیمه ی تابستان به کارگردانی توماس اوسترمایر دیگر هیچ رویایی وجود ندارد بلکه اوسترمایر همه چیز را برای من به شکل کابوسی درآورد. دیگر کارهای او را مانند سابق دوست ندارم چون اوسترمایر در نمایش خود شعر و زیبایی اثر شکسپیر را به کل نادیده گرفت.

قرار است امسال تابستان در جشنواره تئاتر شهر آوینیون، اوسترمایر در حیاط بزرگ کاخ پاپ ها، نمایش هاملت را به روی صحنه بیاورد و از همین الان من نگران "هاملت" نازنین هستم.

چند سال پیش، کارگردان ایتالیایی محبوبم، رومئو کاسته لوچی "هاملت" را به صورت یک عقب مانده ذهنی در یک آسایشگاه روانی به روی صحنه آورد و مرا از آن همه امیدی که به آینده ی او بسته بودم نومید کرد و امسال گویا نوبت توماس است تا تیشه به ریشه ی هاملت بزند.