من یک معشوقه می باشم. معشوقه بودن، شغلٍ خوبی است. معشوقه ها لازم نیست کار کنند. معشوقه ها فقط برای آقایان و سروران و تاجٍ سران شان دلبری می نمایند و هر چه ایشان بفرمایند را بر روی چشم نهاده، انجام می دهند. معشوقه بودن، زن و مرد ندارد. معشوقه های زن، رفیقانٍ گرمابه و رختخواب و کنارٍ سفره اند و معشوقه های مرد، رفیقانٍ گرمابه و رختخواب و کنارٍ سفره و کنارٍ منقل و توی کافه نیز می باشند. در دنیای کنونی ایستادن بر روی پای خود بسیار سخت می باشد و انسان در هر حال چه زن و چه مرد نیاز به نقطه اتکایی دارد و این از لحاظٍ علمی ثابت شده است و حتا گالیله در هنگامٍ کشفٍ قانونٍ جاذبه ی زمین به این مسئله اشاره کرده است.

شاعر شهیر نیز می فرماید

دل و دینم، دل و دینم ببرده است/ بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش

که البته در اینجا منظورٍ شاعر از "دوش" اشاره ای به حمام نیست بلکه منظورش اشاره به شانه های معشوقه می باشد و در بوطیقای ارسطو نیز به این نکته اشاره شده است. بله می گفتم. معشوقه بایست از یک حداقلٍ زیبایی ظاهری برخوردار باشد و باقی را به کمکٍ مشاطه گران و سونا و غیره تصحیح نماید تا ظاهرٍ مناسبی برای سرور و یا سروران و تاجٍ سران بعدی داشته باشد و بتواند مدام برای ایشان پشت چشم ناز کند.

معشوقه گی کار سختی نیست فقط به ملایمت و ملاطفت و همنوایی با سرور نیازمند است. معشوقه بایست همواره موافقٍ نظراتٍ تاجٍ سرش باشد و عقایٍد او را چون آیاتٍ الهی در بین عموم پخش و تبلیغ نموده تا در امور معشوقه گری پیشرفتٍ بسیار حاصل بنماید. معشوقه در بسیاری از موارد نقشهای سخنگو و منشی و ماشین نویس و امضاء جمع کن را نیز به عهده دارد. معشوقه می تواند به خاطر سابقه ی فعالیت های بسیار در زمینه ی معشوقه گری پس از چند سال به عنوانٍ عضٍو مطرحٍ در جامعه ی هنری قد علم بنماید.

شاعر در این باره می فرماید

کمال همنشین در من اثر کرد/ وگرنه من همان خاکم که هستم

از زاویه دیدٍ شاعر "کمال همنشین" یا مزایای همنشینی چیزی مطلوب و مفید بوده است. تاریخ نشان داده است که همنشینان به عنوان داور و یا دبیر ادبی و یا منتقد و تصمیم گیرنده در صحنه های هنر به حیاتٍ خود ادامه داده اند. شهریار قلبٍ من خودش سلطانٍ قلبٍ استاد و سرورش بوده است و این یک سنتٍ دیرین پارسی است که بین شمس و قمر و سیارات و کهکشانات می گذرد.

مولانا در این باره می فرماید: این نه منم، نه من منم

معشوقه و یار یکی می شوند و معشوقه در این عشق محو می شود و منیتٍ خود را به کل از دست می دهد.

من درویش هستم و دارای عقایٍد عرفانی نیز می باشم. در اوقاتی که من به شهریٍار جهانم، شیرٍ ژیانم، خسروی شیرین دهنانم بسیار حال داده می باشم ایشان نیز از نثرٍ اثر و زبانٍ شیرین و روانی کارم تعریف بسیار می نمایند. سرورم مرا یک شاعرٍ غریزی و ذاتی می دانند.

دلبر جانان من، برده دل و جان من/ برده دل و جان من، دلبر جانان من

بنابر این هر چه دلبٍر جانانٍ من امر بفرماید همانست. دلبٍر جانان من می فرمایند: "سیاست و ادبیات هیچ ربطی به هم ندارد" و بنابر این نشست و برخاست با اهالی حکومت به هیچ وجه نشانه ی ارتجاع و سرسپردگی نویسنده نمی باشد بلکه دلیلی بر پدرسوختگی او می باشد. دلبرٍ جانان من بسیار پدرسوخته می باشند و با هر نوع عمامه دار و بی عمامه ای معاشرت می فرمایند. ایشان آنها را برای پذیرایی به خانه ی من می آورد و از من نیز می خواهد که با مهمانهای ایشان مهربان باشم و از آنان پذیرایی جانانه ای به عمل بیاورم و من که خود را نیز پدرسوخته ای همه فن حریف می پندارم از سرورم اطاعت کرده و به مهمان های ایشان حسابی می رسم. تمام وقت من به ایشان و مهمانداری اختصاص یافته است.

معمولاً وقتی اهالی قلم و قلم مو به بحث نشسته اند من می شوم اهلٍ مطبخ تا شام را آماده کنم. برای من جای تعجب بسیار می باشد که هر وقت هم می آیم حرفی بزنم شهریارٍ جهانم زود می گوید غذا می سوزد ها! و من مجبورم به آشپزخانه بروم تا به قورمه سبزی سر بزنم. جای بسی تعجب می باشد که جمله های من که پیش از این با "من این طور فکر می کنم..." یا "من می گویم که..." شروع می شد ، حالا در سایه ی سرورم تغییرٍ عظیمی پیدا کرده است!!! حالا دیگر هر وقت حرف می زنم می گویم "به نظرٍ شهریار..." یا "خسرو می گوید که..." و یا " امیر معتقد است که..." و خلاصه: این نه منم، نه من منم

من شخصاً دلم می خواهد سر به تنٍ هیچ زنی نباشد و نمی خواهم نگاهٍ سلطانٍ قلبم به ریختٍ نحسٍ هیچ زنی جز من بیفتد ولی به روی خودم نمی آورم و سکوت می کنم و زیرٍ زبانش را می کشم ببینم به چه کسی نظر دارد. کافیست از زنی کمی تعریف کند و یا یاد کند تا مگر خدا به آن زن رحم کند. چون در اولین وهله بی هیچ دلیلی آن عفریته را جروواجر کرده و از روی صفحه ی زمین محو می کنم. حسادت به دلیل و منطق احتیاج ندارد.

شاعر می فرماید:

دل من در هوای روی فرخ/ بود آشفته همچون روی فرخ

دل من مدام در هوای روی و موی فرخ می طپد و همین طپشٍ قلبم، دنیا را آشفته خواهد کرد.

شخصاً مثل هر هنرمندی، چشمٍ دیدن دیگری را ندارم ولی سلطانٍ قلبم مدام به من توصیه می کنند که هیچ به روی خود نیاورم و با برخی از آنها که ایشان تعیین می کنند دوستی کنم. من از جمعٍ بانوان گریزانم و از ناز و نوازشهای آقایان و مصاحبتٍ با ایشان بسیار لذت می برم ولی به ناچار با بانوان شاعر و نویسنده بنای معاشرت گذاشته و مدام با تلفن از احوالاتشان جویا می شوم. این که زندگیشان چگونه است و این که از کجا می آورند می خورند و چطور کارشان را می نویسند و تا به حال چقدر نوشته اند و چه کسی کارهای چاپ نشده شان را می بیند و با چه کسانی معاشرت دارند معشوقه چه کسانی بوده اند و الان معشوقه چه کسانی هستند و خلاصه با کی ها خوابیده اند و با کی ها احتمال داشته بخوابند و در حاضر دقیقاً با کی ها روبط حسنه دارند و می خوابند را می پرسم و همه را مو به مو و از سیر تا پیاز برای سرورم نقل می کنم. مواردی هم هست که از قریحه ی سرشار داستان سرایی ام الهام گرفته و رنگ و آبی به داستان می دهم تا بابٍ پسند تاجٍ سرم شود و مایه ی مسرتٍ ایشان را فراهم آورم.

تمام تلاشٍ من برای حال دادن به ایشان متمرکز شده است. پیش از آشنایی با سلطانٍ قلبم، گه گاه می نوشتم ولی حالا که اهلٍ مطبخ شده ام فرصت نمی کنم.

ایشان می گویند که من بایست حالا حالاها صبر کنم و نبایست در کار چاپ آثارم عجله به خرج نشان دهم و هنگامی که زمانش رسید ایشان از طریق دوستان شان اقدام خواهند کرد. ایشان همیشه اضافه می فرمایند که محیط هنری برای خانمها پر از فساد است و نبایست به آن وارد شد و بهتر است خانمها واردنشده از آن خارج شوند و خلاصه بایست از خیرش گذشت و در آخر ایشان با بیحوصله گی می گویند اینها را ول کن و بیا به به من برس. من سالهاست که در حال رسیدن به ایشان می باشم.